piątek, 29 kwietnia 2016

19!

Uwierzycie, że tyle właśnie kończy dzisiaj nasza Laurencja?
Ja nie wierzę. Dziecko mi rośnie jak na drożdżach, a dla mnie to wciąż takie małe i nieporadne... I uzależnione ode mnie w 100% choć z pewnością tak nie jest. 

19. miesiąc życia naszej córci minął nam głównie pod hasłem chorób więc ciekawie nie było. Laura zdążyła się niesamowicie wynudzić. Żal mi jej było okropnie, gdy codziennie rano maszerowała na korytarz i paluszkiem pokazywała na swoją kurtkę albo przynosiła mi buty sprawdzając czy tego dnia pojedziemy do niani. Niestety tyle razy musiałam ją z tego korytarza zawrócić i szybko zająć jakąś zabawą, bo córcia moja była mocno niepocieszona. 

Laura jest zakochana w żłobkowych paniach i dzieciach. Gdy ją odbieram, często przytula się do swojej opiekunki, posyła jej buziaczki, muszę czekać aż się pożegnają. Cieszę się z tego ogromnie, bo oczywiście przełom, który czeka nas już wkrótce, gdy pójdę do pracy rośnie mi mocno w oczach. Przede wszystkim pytanie o to, jakim cudem uda się pani Ani położyć Laurę na drzemkę beze mnie, czyli bez cycusia nie daje mi spokoju. Wyboru jednak za bardzo nie mam, a dopóki nie spróbujemy to niczego się nie dowiemy. Laura obserwuje uważnie zachowanie innych dzieci, liczę więc po cichu na to, że i w przypadku spania nie będzie chciała się wyłamać ;)

Przez tak częste pobyty w domu, Laura rozwinęła się w domowych zabawach. Lego nie są już dla niej żadnym wyzwaniem, swobodnie łączy wszystkie elementy. Najbardziej lubi bawić się figurkami, które ustawia w różnych konfiguracjach na meblach. Poza tym wciąż na tapecie są misie choć już ich tak nie karmi, a raczej przytula i buja na osiołku na biegunach. Ten ostatni to zdecydowanie hero ostatniego miesiąca. Gdy dostała go na Boże Narodzenie nie wzbudzał jej dużego zainteresowania. Teraz jest w ciągłym użytku. Przełom nastąpił, gdy nauczyła się sama na niego wsiadać. Od tego czasu co chwilę jest ujeżdżany, głaskany, całowany, Laura siedząc na nim ogląda bajki i (ku mojej zgrozie) zjada obiadki. Już się martwię co zrobimy bez osła przez dwa tygodnie w Turcji ;)

Poza tym bajki... Nie mogę wyjść z podziwu z jaką uwagą Laura je ogląda i jak długo potrafi się na nich skupić. I to już nie jest takie nieświadome gapienie się w telewizor. Laura zdaje się naprawdę wiele rozumieć. Śmieje się w głos w niektórych momentach, a najczęściej są to sytuacje, w których zaangażowane są zwierzęta. Gdy na ekranie pojawia się Kraksa z Księżniczki Zosi Laura od razu zaczyna rechotać ;) A rechocze przekomicznie, takim rubasznym śmiechem, wyuczonym najpewniej w żłobku :) 

Córcia moja w ogóle robi się całkiem muzykalna :) Uwielbia telewizyjne przeboje. Gdy tylko usłyszy pierwsze tony piosenki rozpoczynającej Lwią Straż, od razu kręci kuperkiem. A w samochodzie, w drodze do żłobka, wyobraźcie sobie, że wpatrzona marzycielskim wzrokiem w okno PODŚPIEWUJE SOBIE :)))) Lubi też tańczyć z tatą w parze i gdy już dostanie się do niego na ręce nieustannie krzyczy "mama! mama!" każąc mi patrzeć na te wygibasy :)

Oprócz kilku mocno kryzysowych dni, w tym miesiącu całkiem nieźle dopisywał jej apetyt. Zdecydowanie jednak jej ulubionym posiłkiem są zupy, które dostaje po swojej drzemce. Wreszcie zaczęła zjadać coś więcej niż tylko zupę jogurtową i pomidorówkę. Teraz już się nie ograniczam w wyborze warzyw, jadę z żółtymi, zielonymi i Laura wszystko zjada. Tak, jej awersja do zielonego na talerzu, na razie w formie płynnej, się skończyła :] Gorzej natomiast jest z obiadokolacją, która zjadamy, gdy H. wraca do domu. Mięsa Laura absolutnie nie ruszy. Kurczaka już jej odpuściłam, ale próbowałam kilkakrotnie odrobinę mielonego zakamuflować w ryżu, ale dooopa. Laura jest jak radar i natychmiast wyczuwa takie moje przekręty. A wtedy trzeba szybko interweniować, bo zaczynają latać talerze. Najczęściej więc kończy się na frytkach, suchym makaronie (z sosem nie ruszy) albo ryżu. Z tym ostatnim mogę trochę pokombinować, bo tu nie ma problemu by był z jakimś sosem. Największy problem jednak zdecydowanie mamy rano, bo już nie wiem zupełnie co przygotowywać jej na śniadanie. Do tej pory zjadała ze mną chlebek z dżemem lub miodem, ale w pewnym momencie (który trwa do dziś) Laura zamiast zjadać chleb zaczęła mazać paluchem po omaście i tyle było z jedzenia. Kaszki są ble, jajo w każdej postaci podwójne ble. Czasem zje trochę owsianki, raz poskubie troszkę kaszkę manną, czasem zje chlebek Wasa. Ale to wszystko to jest dosłowne skubanie, a nie jedzenie. Zawsze kończy się na tym, że odwożę ją do żłobka z wrażeniem, że jest głodna. No, ale jeść nie chce, czasem pochrupie coś jeszcze w samochodzie i chociaż szlag mnie trafia na ilość kruszonek i niezjedzonych kanapek wyrzuconych gdzie popadnie w aucie to jednak pozwalam jej dalej na tą konsumpcję licząc na to, że chociaż coś przekąsi! 

No i nasz (mój) największy problem żywieniowy minionego miesiąca: CYC. Matko Bosko, ja wiem, wiem, że nie powinnam się spinać, ale jednak szlag mnie trochę trafia, gdy moje ponad 1,5 roczne dziecko czasem co 30 minut lub mniej potrafi przyjść do mnie i domagać się cyca. A jak nie dostanie to jest taaaaki wrzask, że w uszach mi dzwoni. Staram się być nieustępliwa i próbuję zająć ją wtedy czymś innym, ale nie zawsze się udaje. Laura to cycusiowy nałóg. Taki przypadek.

Z innych umiejętności mamy jeszcze buziaczki :) Taaak, Laura nauczyła się posyłać buziaczki i to z głośnym cmoknięciem i bardzo się cieszy, gdy się takimi buziaczkami wymieniamy :) Jest przy tym przesłodka, po prostu miodzio. 

Od jakiegoś czasu trwa jej miłość do taty. Tata po powrocie z pracy jest nieodstępowany na krok. Laura chce się z nim bawić, przytula się do niego, musi siedzieć zaraz obok, kładzie kopytka na jego nodze. Kontakt musi być. Fajnie, cieszę się :) Zawsze w tym czasie mogę sobie paznkocie pomalować ;)

No i to by było na tyle z naszego podsumowania. Moje pobożne życzenie na kolejny miesiąc pozostaje jednak niezmienne: Córciu kochana, zacznij wreszcie przesypiać noce! No dobra, chociaż pół!




16 komentarzy :

  1. Pewnie pomyslisz dokladnie to samo- ale ten czas "zapierdziela" ;) Laurka juz prawie dwa latka :O a ja pamietam relacje z porodu :)
    Kasiu, fajnie, ze piszesz "ku pamieci" - super pamiatka i wspomnienia. Nigdy nie mialam niejadka w domu wiec trudno cos poradzic- a owoce?? salatka owocowa na sniadnie?ß badz koktajl np. z bananow - moze to by smakowalo i troche urozmaicilo menu corci?
    Milosc do tatusia- bedzie jeszcze gorzej ;) tzn lepiej ;)))
    Pozdrawiam serdecznie ze slonecznego Niemcowa- po sniegu i deszczu w koncu troszke cieplej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie tak myślę :) Prawie dwa lata, OMG!
      Owoce staram się jej podawać w miarę często i Laura nawet za bardzo nie protestuje tylko wybór jeszcze trochę jest w nich niewielki. Boję się jej podawać te "przyjezdne" bo na pewno są pryskane i mają w sobie mnóstwo świństw. Takie mango na przykład. Laura bardzo je lubi, ale boję się, że mogłoby wywołać u niej jakąś niefajną reakcję. Na razie śniadanie załatwiamy owsianką i oby to rozwiązanie utrzymało się jak najdłużej, bo owsiankę można modyfikować na różne sposoby ;)
      Hahaha, musiałabyś widzieć minę H. gdy przeczytałam mu Twój komentarz :D

      Usuń
  2. Ale z niej ślicznotka!! :)
    Nadia też uwielbia muzykę, uwielbia tańczyć. I też wciąż nie mogę wyjść z podziwu, kiedy śmieje się oglądając bajki, że ona już tak wiele rozumie.
    Moja córa to urodzony niejadek, teraz rano zjada jogurty i owoce (ostatni hicior to banan). Może jakieś tosty? Naleśniki? Jajecznica? U nas jajo niestety odpada, Nadia ma uczulenie i muszę kombinować jeszcze bardziej.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Naleśniki tylko dziubie, jaja w żadnej postaci nie przyjmuje choć wiem, że uczulenia żadnego nie ma, bo kiedyś zjadła i to nawet ze smakiem. Ale to był tylko jednorazowy "wybryk". Teraz gdy widzi zbliżające się do niej jajko robi taką minę jakby zaraz miała puścić hafta ;)

      Usuń
  3. Rośnie pannica...może spróbujcie na śniadanie płatki, w sklepach ze zdrową żywnością są dość ciekawe propozycje, u mnie furorę robią teraz ciepłe tosty z dżemem albo z twarogiem na słodko :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tosty z dżemem miały u nas swoje 5 minut, ale niestety to już przeszłość. Teraz jemy owsiankę i niech tak na razie zostanie ;)

      Usuń
  4. Śliczna duża pannica. My za pare dni konczymy dwa latka, też się żłobkujemy i też czasem chorujemy. hehe pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Eghhh żłobki & choroby... Ja już zapomniałam jak to jest mieć zdrowe dziecko...

      Usuń
  5. Choróbska musicie przetrwać powtórzę się po raz kolejny my przeżyłyśmy a dziś nie chorujemy wcale. A z Laury to już duża panienka

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trzymam się tego chociaż jest ciężko!

      Usuń
  6. O matko z tym jedzeniem to jakbym o nas czytała. Stefano do pewnego momentu nawet ładnie jadł, przestał prawie 2 lata temu. To przeklete mięso, które jak tylko widzi na talerzu to zaczyna wymachiwać rękoma. Toleruje jedynie kupne przetworzone kotlety (o zgrozo). Kiedyś przygotowałam mu sama coś takiego - posmakował i bleee....nosz do jasnej ciasnej! Nie martw się, nawet jeśli jest trochę głodna to może później będzie lepiej jadła. Nasz syn to już wyższa szkoła jazdy - ma w przedszkolu dietę ustawioną pod siebie a i tak nie je (tylko chleb z oliwą i owoce i śniadania). Makaronu też nie ruszy w przedszkolu. Postanowiliśmu więc z wychowawczyniami, że nie dostanie w przedszkolu chleba aby dać mu do zrozumienia, że obiad to obiad. Naturalnie pytał o chleb, nie ruszył nic. A do tego, po powrocie do domu zemścił się i na nas i nie zjadł nic. Od śniadania, zjadł jedynie kolację. Nawet sobie nie wyobrażasz jak to wpływa na moją psychikę i nerwy!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wyobrażam sobie Ewka :* Ja też się denerwuję, gdy Laura cały dzień coś tylko dziubie a nie porządnie je. Co prawda wierzę, że zagłodzić się nie da, ale martwię się okropnie.

      Usuń
  7. Ale jak jej włoski urosły! Cudowna jest :)

    A mm na śniadanie pije? A może jakieś naleśniki, placuszki, płatki na mleku, jogurt?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Włosy są superaśnie długie i już mogłybyśmy kitki wiązać :) Laura owszem z chęcią poddaje się moim fryzjerskim zabiegom, by zaraz po ich skończeniu wszystko natychmiast pościągać... także ten... na codzień preferujemy artystyczny nieład ;)

      Mm od dłuższego czasu już nie pije. Nie chce, podobnie jak naleśniki i placuszki. Oh ile ja już tych ostatnich naprodukowałam. Nie chce i już. Na razie swoje 5 minut ma u nas owsianka :)

      Usuń
  8. Ech, to nieszczęsne jedzenie. Przerabiałam to z Elizą i naprawdę rozumiem. U nas minęła jak ręką odjął, ale pamiętam te nerwy, stres i dumanie, co może by księżniczka zjadła. "Pocieszę" Cię, że moja 2,letnia Lila domagała się tak cyca co pół godziny...

    Z upływającym czasem mam te same odczucia. 1maja minęło 3,5roku. Kiedy???
    Buziaki!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jezu, ten cyc mnie wykończy... Od kilku dni jednak jestem twarda i nie ustępuję. Cyc jest tylko przy zasypianiu. Laura na szczęście się nie upiera i przyjmuje propozycje zabawy.

      Jejjjj, 3,5? Kieeedy???

      Usuń