piątek, 3 października 2014

Historia naszego porodu

:)

Będzie ostro - uprzedzam. Te, które mają poród przed sobą niech zastanowią się dwa razy zanim przeczytają resztę posta.

A więc było to tak: 

W sobotę zaczęłam odczuwać przychodzące fale bólu krzyża. Kręgosłup jednak bolał mnie przez większość ciąży więc za  bardzo się tym faktem nie przejęłam. Wkrótce doszło do tego twardnienie brzucha, więc stwierdziłam, że to pewnie skurcze przepowiadające. I te przychodziły sobie i odchodziły. Brałam ciepły prysznic i miałam kilka godzin spokoju. W niedzielę fale bólu męczyły mnie w najlepsze, jednak nie był to jakiś ból nie do zniesienia. Oczywiście zrobiłam szybko risercz jakiego bólu się spodziewać i znalazłam fajną wskazówkę w necie mówiącą, że ból jakby od ściskania obręczą to nie to. Trzeba się spodziewać takiego bólu jakby nam ktoś przywalił kijem po kręgosłupie. Stwierdziłam więc ze spokojem, że to jeszcze nie to, choć mam akurat dość wysoki próg bólu więc obawa, że przegapię pozostawała. No ale wszyscy twierdzą, że tego nie da się przegapić, prawda? Ja w to uwierzyłam.

W międzyczasie rozgrywała się akcja z konającym dziadkiem H. Dziadek Hüseyin, przekochany człowiek, niestety schorowany, po ostatnim pobycie w szpitalu bardzo podupadł na zdrowiu i niestety wszystko zaczęło wskazywać na to, że należy spodziewać się najgorszego. Mieszkanie dziadków oddalone jest od nas o jakieś 15km, od kilku dni kursowaliśmy więc pomiędzy naszym domem i dziadkami. 

 Wieczorem w niedzielę jak zwykle zaplanowaliśmy wyjazd do dziadków. Żeby mieć przez te dwie godzinki święty spokój, poszłam wziąć ciepły prysznic, Tym razem bóle jednak nie ustały. Dałam znać H. że nie jestem pewna czy powinnam się ruszać w takiej sytuacji z domu. Zgodnie stwierdziliśmy więc, że zostajemy. Po mniej więcej 30 minutach dostaliśmy wiadomość, że dziadek zmarł. 

W takiej sytuacji nie pozostało nam nic innego jak wsiąść do samochodu i mimo wszystko pojechać, choć H. proponował bym została w domu. Nie uśmiechało mi się jednak zostawać samej, poza tym H. był w okropnym stanie, wręcz bałam się go puścić samego samochodem. Tureckie tradycje pogrzebowe sporo się różnią od naszych. Bliscy zbierają się w domu zmarłego zaraz po jego śmierci, odbywają się modlitwy i lamenty. Dziadek leżał w całunie w jednym pokoju, ja w drugim próbowałam rozchodzić skurcze przez cały czas myśląc, że mam jeszcze dużo czasu i że urodzę najwcześniej następnego dnia w nocy. 

Oczywiście wszyscy spoglądali na mnie z niepokojem i odsyłali do domu sugerując, że smutek wywołany widokiem zmarłego dziadka spowoduje jakieś komplikacje. Wolałam jednak być blisko H., zresztą czy w domu byłoby mi mniej smutno???

Około 23:00 wróciliśmy jednak do mieszkania. Już w drodze zaczęłam liczyć odstępy między skurczami - co mniej więcej 10 minut. Wykąpałam się i zdecydowałam się pójść spać by na wypadek, gdyby akcja nabrała tempa być w miarę wypoczętą do porodu. Zmusiłam H. by położył się ze mną. Oczywiście ze spania nic nie wyszło. Skurcze, choć rzadkie, były już tak silne, że nie było mowy o spaniu. I tak z telefonem w ręce odliczałam - co 10 minut, co 7 minut...  H, co chwilę proponował wyjazd do szpitala, ale ja upierałam się by jeszcze poczekać. Nie chciałam popełnić fall startu, po co tak długo czekać w szpitalu, albo co gorsza zostać odesłanym do domu. H. już smacznie spał, a ja krążyłam po mieszkaniu próbując znaleźć dogodniejszą pozycję do przetrwania skurczu i dopakowując ostatnie rzeczy do walizki. W końcu, gdy w tym amoku znalazłam się na czworakach zauważyłam, że od poprzedniego skurczu minęło raptem 5 minut. 

Wkroczyłam do sypialni i zarządziłam WYJAZD.

H. wyskoczył z łóżka jak oparzony. Po 20minutach, około 4:30 byliśmy w szpitalu. Dyżurujące położne na wiadomość, że wody mi jeszcze nie odeszły tylko mam skurcze zareagowały z wielkim spokojem przypuszczając pewnie, że zaraz odeślą nas do domu. Bez pośpiechu podpięły mnie pod KTG. Na sali leżała jeszcze jedna ciężarna w oczekiwaniu na cesarkę. Pacjentka doktorka Aliego. Nie miałam jednak siły z nią plotkować choć ta miała na to dużą ochotę.

Wkrótce zjawiła się położna i sprawdziła mi rozwarcie. Ze zdziwieniem w oczach stwierdziła 4cm. Kazała mi wstać z łóżka. Gdy tylko to zrobiłam, odeszły mi wody. Pamiętam, że gdy to zobaczyłam pomyślałam sobie "O k***, jednak rodzę" :D Położna z kolei powiedziała, że akcja bardzo szybko się rozwija i idzie dzwonić do lekarza. 

H. oczekiwał na korytarzu. Nigdy nie zapomnę jego twarzy, gdy wyszłam z sali i powiedziałam mu, że odeszły mi wody. Pielęgniarki zaprowadziły nas do pokoju, w którym zostaliśmy do końca pobytu w szpitalu. Pokój jednoosobowy z oddzieloną częścią dla gości, w której znajdowała się ława, tapczan i dwa fotele. Podpięto mnie znowu pod KTG i kazano leżeć. Oczywiście na leżąco najbardziej mnie bolało, więc gdy tylko położna odpięła mi pasy wstałam z łóżka. Chciałam chodzić, kręcić biodrami, siedzieć na łóżku. To wszystko nie podobało się położnym. One chciały mnie widzieć w pozycji leżącej. A ja w głowie miałam wszystkie wskazówki jak naturalnie niwelować ból skurczy, które przewertowałam podczas ciąży, z których wynikało jedno: leżąc rodzisz pod górkę! Stwierdziłam więc, że mam w dupie rady położnych, ufam sobie. I tak, najczęściej siedząc na skraju łóżka zwalczałam kolejne skurcze. Miałam ochotę na ciepły prysznic, który pewnie podziałałby łagodząco, tym bardziej, że łazienkę miałam w pokoju, ale akcja naprawdę szybko postępowała. W międzyczasie zaczęłam mieć jakieś dziwne drgawki, tak jakby dreszcze choć z pewnością nie było mi zimno. Trochę wystraszona zapytałam położną czy to normalne. Odpowiedziała, że tak. Nigdy wcześniej o czymś takim nie słyszałam.

W pokoju byłam sama z H. Położna co chwilę przychodziła sprawdzić jak postępuje rozwarcie. Zaczęłam się zastanawiać nad znieczuleniem, ale na tamtą chwilę skurcze były do zniesienia. BŁĄD!!! Jak za chwilę mi przywaliło, to oczy niemal wyszły mi z orbit. Mówię do H. by poszedł powiedzieć, że jednak chcę znieczulenie. Położna przyszła, sprawdziła rozwarcie, które wtedy wynosiło już 7cm i powiedziała, że po ptakach. Shit!!! 

Ale wiecie co? Wiedziałam, po prostu wiedziałam, że mnie to spotka. Że pohojrakuję, a potem będę żałować. No i tak właśnie się stało.

Trudno jednak. Zebrałam się jakoś w sobie i stwierdziłam, że dam radę. H. wrócił od położnych i powiedział mi, że przed chwileczką spotkał doktorka Aliego, który przyjechał by poprowadzić cesarkę (pewnie tej laski z KTG). Doktorek powiedział mu, że skoro mam już 7cm to za chwilę będzie po wszystkim. Hehhe...co za los...

Faktycznie po niecałych 30minutach położna stwierdziła pełne rozwarcie i zarządziła wyjazd na salę porodową. Władowały mnie na wózek i kazały H. podać rzeczy dla dziecka i rożek. H. spanikowany na maksa oczywiście nie pamiętał co kazałam mu podać :)) Ja siedziałam na wózku zwijając się w spazmach, a położna przeglądała rzeczy dla Laury i wybrzydzała mój przywieziony z Polski rożek :)) Krzyknęłam w końcu by wzięła cokolwiek, potem przebierzemy dziecko. Wszyscy wybuchnęli na to śmiechem :)

Zaraz po tym zabrano mnie na salę porodową, a H. kazano poczekać aż przyjdzie doktor Ayşe. Na widok sali porodowej, z łóżkiem, z podkładami porozkładanymi na podłodze, z wiadrem pomiędzy uchwytami na nogi poczułam się jak owca idąca na rzeź. Na szczęście zaraz po tym H. ubrany w fartuch wszedł na salę, a ja poczułam się pewniej. Kazano położyć mi się na łóżko porodowe, ale to rozłożone było na płasko. Od razu zarządziłam jego podniesienie do pozycji siedzącej. Na szczęście nikt nie oponował. Przyjechała też doktor Ayşe. Było kilkanaście minut przed 7.

Ayşe kazała mi przeć, gdy poczuję skurcz. Nie wiem jak to się stało, ale dziewczyny, bez żadnego znieczulenia ja w ogóle nie czułam skurczy. Bolało mnie przez cały czas tak samo. Zaczęłam więc przeć na czuja. Mała była już tuż u wyjścia. Ayşe kazała H. nacisnąć z góry mojego brzucha. Ból jaki wtedy poczułam jest nie do opisania, po prostu oszalałam (sorry, wiem, że to okropnie brzmi, ale muszę sobie to zapisać by nie zapomnieć o znieczuleniu przy kolejnym porodzie ;)). Z każdym uciskiem brzucha darłam się w niebogłosy. Nie bolało mnie tam na dole, tylko właśnie brzuch, normalnie jakby miał eksplodować. H. widząc mój ból bał się zdecydowanie nacisnąć. Ayşe zawołała więc jakiegoś kolesia z sali operacyjnej. Ten przyszedł prosto od cesarki, jeszcze z zakrwawionymi rękawiczkami. H. od razu powiedział mu, żeby je zmienił (dziękuję, kochanie!). Ten szybko to zrobił. Gdy zaczął naciskać mi na brzuch myślałam, że wyjdę z siebie. W tym amoku wyciągałam nawet nogi z uchwytów. Krzyczałam we wszystkich znajomych mi językach błagając by nie cisnęli na brzuch, że sama spróbuję ją wypchnąć. Ayşe widziała już główkę. 

Z relacji H. wiem, że Ayşe i reszta trochę spanikowali i widać było, że chcieli jak najszybciej zakończyć poród. Być może, gdybym rodziła w Polsce kazano by mi przeć dłużej. Ayşe jednak zdecydowała się użyć próżnociąg, czyli vacuum. Laura od razu wyskoczyła na zewnątrz. Dokładnie o 7:15, czyli w sumie uwinęłam się w jakieś niecałe 3 godziny od momentu przyjazdu do szpitala.

H. zaraz po tym wyszedł z sali. Dostał opieprz od Ayşe, że nie naciskał mi na brzuch. Szybko odpowiedziałam jej, że dziękuję Bogu, że był przy mnie. 

Zaraz po tym przygotowałam się do rodzenia łożyska. I tutaj właśnie zabrakło komunikacji między mną a Ayşe. Otóż w Turcji łożyska się nie rodzi. Oni je z ciebie wyciskają. Szlag! Ayşe znowu zaczęła naciskać mi na brzuch, co oczywiście okropnie bolało, ale łożysko faktycznie wypadło samo. Zaraz potem Ayşe przystąpiła do szycia. Szycie miało, kurde, nie boleć. Miało być tylko nieprzyjemne. Nie wiem czy znieczulenie było jakieś kiepskie czy co, ale mnie bolało wszystko. Poza tym wciąż trzęsłam się jak galareta, co z pewnością nie ułatwiało Ayşe pracy. 

W końcu, gdy już mnie ogarnęli, kazano mi przejść na kozetkę i w ramiona podano naszego orzeszka. Oczywiście w tym momencie nic więcej już się dla mnie nie liczyło, cały ból odszedł w (niemal ;))) niepamięć.

Mąż czekał na mnie pod drzwiami sali porodowej, gdy przewożono mnie do pokoju poporodowego kątem oka zobaczyłam teściów. Gdy tylko położyłam się do łóżka przystawiłam Laurę do piersi i cudownym sposobem mała się przyssała, a mleko pięknie poleciało. Był to dla mnie naprawdę magiczny moment, którego trochę się obawiałam, bo przez całą ciążę nie miałam żadnych wycieków. Teście pozachwycali się małą i po mniej więcej 10 minutach pojechali załatwiać pogrzeb dziadka (w Turcji zmarłych chowa się albo tego samego, albo najpóźniej następnego dnia po śmierci). 

H. w południe zostawił nas na godzinkę by uczestniczyć w pogrzebie. Poza tym cały dzień spędziliśmy w trójkę ciesząc się pierwszymi wspólnymi chwilami. Cały dzień z jednej strony odbieraliśmy kondolencje, z drugiej gratulacje. 

Opiekę w szpitalu oceniam na bardzo dobrą. Położne były bardzo pomocne, pomagały mi przystawić małą do piersi, dopytywały się czy potrzebuję dawki środku przeciwbólowego, Laurze zrobiono milion przeróżnych badań, co chwilę ktoś do nas przychodził - a to doktor Ayşe, a to pediatra, a to doradca laktacyjny. Z jednej strony było to fajne, z drugiej męczące, bo gdy tylko już niemal udało nam się przysnąć, ktoś otwierał drzwi. 4 godziny po porodzie pierwszy raz wstałam z łóżka. Trochę kręciło mi się w głowie, ale po odsiedzeniu kilku minut na łóżku dałam radę dojść do łazienki. Potem już było z górki.

Następnego dnia po południu wypisano nas do domu. Całkiem nieźle dajemy sobie radę. Najważniejsze, że mam sporo mleka i mała chętnie ssie pierś. 

Jest cudowna. Same zobaczcie :) 







33 komentarze :

  1. Przecudowna jest!! Śliczna;)
    A ile ważyła?;)

    Powiem Ci, że trochę miałaś poród podobny do mojego, gdyby nie to, że leżałam już w szpitalu, to pewnie urodziłabym w domu, bo przy rozwarciu na 6cm jeszcze nie za bardzo bolało, więc po co się spieszyć, to na pewno jeszcze nie to...;D

    Myślę, że urodziłabyś sama, bez tego koszmarnego naciskania brzucha i próżnociągu... Ale najważniejsze, że wszystko jest dobrze i nie trwało długo!

    Współczuję śmierci dziadka;( I to jeszcze w takim momencie. Niestety;(


    P.S. Bardzo jestem ciekawa, co się położnej nie podobało w polskim rożku!;) Za cienki??

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Laura ważyła 3400. Widać było, że bali się przedłużać poród, a tak naprawdę moje parcie trwało niecałe pół godziny.
      Położna chyba stwierdziła, że polski rożek jest za duży :) Ostatecznie wygrzebała z mojej walizki mój ręcznik kąpielowy i kilka flanelowych pieluszek i mała została w nie zawinięta zaraz po porodzie. Ręcznik oczywiście wzięłam jeden z tych gorszych, z racji, że spisałam go od razu na straty. W życiu bym nie pomyślała, że będzie to pierwsze okrycie mojej córki!

      Usuń
    2. Mnie też już po pół godziny straszyli kleszczami;//
      O to Laura tyle miała co Hania;) Niepotrzebnie Cię straszyli, że taaaaka duża będzie.

      Hahah ach te położne!

      Usuń
  2. Aaa prześliczna! Za każdym razem, kiedy widzę, ze coś opublikowałaś mam uśmiech od ucha do ucha i od razu zabieram się za czytanie:) calkiem sprawnie Ci poszedł ten poród:D choć ja nie wyobrażam sobie braku znieczulenia :p

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, kochana! Od razu chce się więcej pisać :)
      Poród poszedł niby sprawnie, ale mam trochę wyrzuty sumienia z powodu tego próżnociągu... Mała ma przez to trochę opuchnięty łepek... Przy drugim dziecku nie popełnię już tego błędu i z pewnością dopilnuję by dostać znieczulenie.

      Usuń
  3. Piekniusia :) Dzielna z Ciebie mamuska!

    Z tym naciskaniem na brzuch to troche mnie przerazilas - przeciez nie praktykuje sie juz tej metody jako niebezpieczna dla dzieci (choc wielu wielu jeszcze ja stosuje, ale zeby ojcu kazac cisnc na brzuch). Lozysko - kurde, ja urodzilam raz dwa i bez bolu. Zdecydowanie nie podoba mi sie to uciskanie brzucha!!

    Jeszcze raz gratulacje dla szczescliwych rodzicow i zdrowka dla Laury. No i kondolencje rowniez, przykro mi, ze dziadek nie doczekal narodzin prawnuczki :(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, Ewka. Nie mam dużej wiedzy na temat naciskania na brzuch. Wiem tylko, że moja mama też mnie tak urodziła, ale jej naciśnięto raz i porządnie, zaraz po tym się urodziłam. Mnie naciskano kilkakrotnie, po prostu koszmar. A łożysko chciałam wypchnąć sama, ale mi nie pozwolili.
      My też bardzo żałujemy, że dziadek minął się z prawnuczką... niestety, takie jest życie... ktoś odchodzi by na jego miejscu pojawiło się nowe istnienie.

      Usuń
    2. Taka kolej rzeczy :(

      p.s. Nie wiem jak Ty wytrzymalas to naciskanie, bo mi polozna brzuch naciskala gdzies 2h po porodzie gdy mnie obywala i sprawdzala czy nie porobily sie zakrzepy (i faktycznie jeden byl) i bolalo jak cholera a co dopiero w trakcie porodu. Dzielna babka jestes!!

      Usuń
    3. Dziękuję, Ewka :* Cóż, bolało jak cholera, przyznam, że miałam ochotę wstać i uciec, ale widok czekającej na mnie obok córeczki dodawał sił by to wszystko wytrzymać :)

      Usuń
  4. Sliczna laleczka!! Oj latwo nie mialas...takie metody znam jeszcze z Polski ale to bylo 22lata temu :O
    Wyrazy wspolczucia z powodu smierci dziadka .

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję :) Dokładnie, jak napisałam w komentarzu powyżej, ja też urodziłam się z pomocą lekarza, który właśnie nacisnął mamie na brzuch, ale jednokrotnie i tak jak piszesz, było to niemal 30 lat temu...
      Dziękuję za kondolencje.

      Usuń
  5. Cudowna Laura :) gratuluję Ci porodu, siły i tego, że dałaś radę bez znieczulenia :*

    OdpowiedzUsuń
  6. Śliczna!
    Mi tez naciskali na brzuch gdy rodziłam łożysko, bo zwyczajnie nie miałam siły go urodzić i faktycznie był to koszmar.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję :) Okropny ból, prawda? Niby takie nic, a bolało jak cholera. Tylko, że ja jeszcze miałam siłę i ochotę by przeć, ale kazali mi leżeć plackiem.

      Usuń
  7. Ale cudowna! Gratulacje jeszcze raz!

    Szkoda, że użyli próżnociągu, ale najważniejsze, że Malutka zdrowa. U mnie też wypychali łożysko, sama nie rodziłam, położna mi na brzuch naciskała, poszło szybko i nawet nie bolało.

    Możesz być z siebie dumna, że urodziłaś bez znieczulenia! :) Ale współczuję, bo też miałam bóle od kręgosłupa i to chyba najgorsze bóle z możliwych.

    Bardzo dziwne jest to, że bardzo często jak dziecko się rodzi to ktoś odchodzi... U nas też było bardzo podobnie...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, Kasiu.
      Tak przypuszczałam, że będę miała bóle z krzyża. Moja mama też je miała przy dwóch porodach. Oczywiście nie mam porównania, ale cóż... łatwo nie było :)

      U mnie w rodzinie tak właśnie jest - za każdym razem, gdy rodzi się dziecko, ktoś umiera. Wiesz, mam jeszcze żyjącą prababcię, która obecnie ma już 105 lat (nieźle, nie?). Tuż przed moim rozwiązaniem prababcia przechodziła gorszy okres i wspomniałam H. i jego mamie, że nie wiem czy doczeka widoku praprawnuczki, bo u nas tak właśnie często jest, że narodziny dziecka oznaczają śmierć kogoś innego, ale wypowiadając te słowa myślałam o prababci. Tymczasem odszedł dziadek H...

      Usuń
  8. Jejku jaka śliczna pannica :)
    Jeszcze raz gratuluję i niech się dobrze chowa :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Matko cała się spociłam czytając o tych uciskaniach brzucha. No i gdzie te 4 kg Laury przewidziane przez doktorka? Dzidziuś umierając odciągnął od Was pielgrzymki rodziny, szkoda że prawnusi nie zobaczył, bo śliczna!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Faktycznie tak się stało. Dziadziuś to był człowiek do rany przyłóż, wcale bym się nie zdziwiła, gdyby to była jego zasługa...

      Usuń
  10. Kasiu, ona jest przeslodka!!! Normalnie oczu nie mozna oderwac!

    Jesssu, o takim uciskaniu brzucha to wiem tylko z ksiazek. Horror!!! Nie wiem w ogole po co oni to robili, tak samo jak wg. mnie vacuum bylo zbedne. U mnie uzyli go dopiero po 3 godzinach parcia... Podejrzewam, ze poniewaz w Turcji panuje nacisk na cesarki, lekarze i polozne "lekko" panikuja podczas porodow naturalnych... :) Poza tym to porod mialas bardzo szybki, tylko pozazdroscic! ;)

    Haha, ze znieczuleniem dlatego wlasnie nie czekalam az bol bedzie mnie kompletnie rozrywal, bo balam sie, ze potem bedzie za pozno. Chociaz tutaj podobno gorna granica sa dopiero skurcze parte, wczesniej zawsze podadza.

    Ja tez mialam takie trzesiawki. Telapalo mna jak na mrozie, a zimno mi nie bylo. Wtedy myslalam, ze to reakcja na oksytocyne, teraz mysle ze to stres. :)

    Super, ze tak szybko masz pokarm i malenka ladnie ssie! Trzymajcie sie laski! ;)

    Bardzo mi przykro z powodu smierci dziadka...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, Agatko. Też mamy wrażenie, że tutejsi lekarze wręcz boją się porodów sn i stąd ten pośpiech. A przy którym Twoim porodzie użyto vacuum? H. strasznie się schizuje opuchlizna na główce małej od ssawki. Lekarz nam wytłumaczył, że zejdzie, ale na razie pod skórą Laura ma tyle krwi,ze pediatra nie mogła wyczuć jakiś kości czaszki, które musi zbadać. Czy u Was też pojawiło się coś takiego?

      3h parcia? Matko Boska, kobieto, padam przed Tobą na kolana i biję pokłony.

      Dziękujemy za kondolencje.

      Usuń
    2. Ja mialam proznociag przy porodzie z Bi. Ale u mnie mala naprawde utknela. Nawet z vacuum, "wyskoczyla" dopiero za drugim albo trzecim skurczem. Bi tez miala opuchnieta glowke, ze sladem od ssawki. Opuchlizna zeszla po kilku dniach, ale zaczerwienienie w tym miejscu zostalo na kilka tygodni.

      Usuń
  11. Jesteś niesamowicie dzielna i silna! Wiem, że ból itd. ale umówmy się - człowiek się w bólach rodzi. Więc pozostaje powiedzieć, że Wasz poród był PIĘKNY! Bez komplikacji, nieprzewidzianych akcji, na dodatek zadowolona jestes ze szpitala i masz pokarm.
    GRatuluję Ci serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Masz rację, porod boli i nic tego nie zmieni :) dziękujemy :*

      Usuń
  12. Brrr, aż mi się mój poród przypomniał. Mimo, że zakończony cesarką, to do pewnego momentu bardzo podobne wspomnienia mamy. Nawet to "telepanie", tyle, że ja go dostałam zaraz po znieczuleniu. Te skurcze w nocy są niesamowite, kiedy nie można usnąć, bo co już Ci się wydaje, że odpływasz, to przychodzi skurcz :) Teraz to wspominam ze śmiechem, ale w tamtą noc to było upierdliwe. Co do końcówki porodu u Ciebie to się nie wypowiem, bo ja do tego momentu nie dotrwałam :) W każdym razie wydaje się, że dość szybo zdecydowali się na próżnociąg- opinie na temat jego używania są podzielone. Moja przyjaciółka też miała poród zakończony tym sprzętem.

    Kochana, dobrze, że jesteście już w trójkę!
    Wielka szkoda, że Dziadziuś nie doczekał prawnuczki.
    Pozdrawiamy!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No ja na pewno następnym razem chcę znieczulenie, może wtedy pójdzie mi lepiej i będę miała lepsze wspomnienia :) Oby też było to tym razem w Polsce to i pozwolą mi poprzeć troszkę dłużej ;)

      Usuń
  13. Jak ja Ci zazdroszczę, że to już! 29.09 to był mój termin, a ja dalej czekam. Mała jest piękna :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Gratuluję byłaś bardzo dzielna i tyle trzeźwych uwag wygłosiłaś podczas porodu np do pielęgniarek :) Po Twoim opisie przypomniało mi się jak ja tak leżałam z tymi skurczami, koszmar, do tej pory to wspominam ze strachem. Ale tylko 3 godzinki były takie tragiczne, miałaś dużo szczęścia... Córeczka prześliczna, dużo zdrówka dla Was :*

    OdpowiedzUsuń
  15. Poród to magiczny czas... i bardzo bolesny. Przeżyłam już to 3 razy (w tym jedno cc) i też tak bardzo szybko mi to szło, stąd czułam tak jak Ty non stop ból, w zasadzie jakby te skurcze nie odchodziło nawet na moment, a były cały czas. Baaaaardzo bolesne doświadczenie. Moje dzieci tez tak wyciskano, kładąc się na mój brzuch, nawet podczas cc.. dziś już wiem, że jest to w Polsce zabronione i jest to podobno bardzo niebezpieczna metoda. Na szczęście i w moim i w Twoim przypadku wszystko skończyło się szczęśliwie.
    Gratuluję Ci przepięknej Córeczki i tego jak bardzo byłas dzielna :)
    Przykre bardzo, ze w tym samym czasie dziadek odszedł i nie zdążył poznac prawnuczki :(
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń